Organizator: Targi w Krakowie

Konkurs im. J. Długosza

Konkurs o Nagrodę im. Jana Długosza
25 października 2018
Konkurs o Nagrodę im. Jana Długosza jest wyjątkową inicjatywą, która popularyzuje i nagradza dzieła wnoszące istotny wkład w rozwój nauki i kultury. Laureat Nagrody otrzymuje nagrodę pieniężną oraz statuetkę dłuta śp. prof. Bronisława Chromego. Organizatorem Konkursu są Targi w Krakowie Sp. z o.o. Strategicznym celem  inicjatywy jest wzrost czytelnictwa w Polsce jak i popularyzacja książki naukowej z dziedziny szeroko rozumianej humanistyki.

Laureaci Konkursu

Laureaci Konkursu w latach 1998-2016

2017, Przemysław Czapliński, Poruszona Mapa

Przemysław Czapliński, Poruszona Mapa

Krytyk literacki, profesor literatury współczesnej. Pracuje w Instytucie Filologii Polskiej UAM.

Przemysław Czapliński postawił sobie ciekawe i — jak się okazało — bardzo aktualne zadanie: opowiedzieć o fenomenie postrzegania przez Polaków miejsca, w którym żyją, naszej wyobrażonej geografii, czyli tego, gdzie mentalnie według Polaków leży Polska. Czy przesuwa się na zachód? Jak zmienia się nasze postrzeganie samych siebie w kontekście sąsiadów?


Materiałem do badań jest dla Przemysława Czaplińskiego literatura polska ostatniego trzydziestolecia: Dukaj, Tokarczuk, Hugo-Bader, Kapuściński, Masłowska, Pilch, Szczygieł, Wilk czy Zagajewski. Czapliński dowodzi, że nasza wyobrażona geografia ma charakter wyspowy i nie ma w niej jednolitej wizji całości, a niektóre zaskakujące tezy autora prowokują do polemiki.



2016, Anna Machcewicz, Bunt. Strajki w Trójmieście. Sierpień 1980

Anna Machcewicz, Bunt. Strajki w Trójmieście. Sierpień 1980

Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, historyk i dziennikarka. Autorka wielu reportaży prasowych, scenarzystka filmów dokumentalnych. W 2009 roku opublikowała biografię Kazimierza Moczarskiego, nominowaną do nagrody w konkursie „Książka Historyczna Roku” 2010. Współautorka „Węzłów pamięci niepodległej Polski” (2014), które otrzymały Nagrodę im. prof. Jerzego Skowronka w 2015 roku.










2015, Michał Głowiński, Rozmaitości interpretacyjne. Trzydzieści szkiców

Michał Głowiński, Rozmaitości interpretacyjne. Trzydzieści szkiców

Polski teoretyk literatury, pisarz i znawca nowszych dziejów literatury polskiej, autor podręczników dla studentów polonistyki, prozy wspomnieniowej i esejów; wydał liczne prace poświęcone językowi w czasach PRL, szczególnie zjawisku nowomowy.
Profesor Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk, członek Polskiej Akademii Umiejętności i Collegium Invisibile[1] oraz członek rzeczywisty Polskiej Akademii NaukMichał Głowiński (ur. 4 listopada 1934 w Pruszkowie) – polski teoretyk literatury, pisarz i znawca nowszych dziejów literatury polskiej, autor podręczników dla studentów polonistyki, prozy wspomnieniowej i esejów; wydał liczne prace poświęcone językowi w czasach PRL, szczególnie zjawisku nowomowy. Profesor Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk, członek Polskiej Akademii Umiejętności i Collegium Invisibile oraz członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk.





2014, Grzegorz Niziołek, Polski Teatr Zagłady

Grzegorz Niziołek, Polski Teatr Zagłady 

Profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, zajmuje się polskim teatrem XX i XXI wieku, sztuką reżyserii, tradycją romantyczną w polskim teatrze, krytyką teatralną, najnowszymi zjawiskami artystycznymi w teatrze polskim i europejskim, związkami teatru i historii. Kierownik literacki Starego Teatru w latach 2004-2007, pomysłodawca i dyrektor artystyczny dwóch edycji festiwalu re_wizje poświęconych współczesnym reinterpretacjom tekstów romantycznych i antycznych. Od 2008 do 2010 roku dyrektor artystyczny Festiwalu Dialogu Czterech Kultur w Łodzi. Współzałożyciel i wieloletni redaktor naczelny czasopisma teatralnego „Didaskalia". Pomysłodawca i organizator konferencji naukowych: Dwudziestolecie. Teatr polski po 1989 roku (2009) oraz Zła pamięć. Przeciw-historia w polskim teatrze i dramacie (2011). W roku akademickim 2009/2010 wygłosił cykl wykładów Polski Teatr Zagłady w Nowym Wspaniałym Świecie w Warszawie. W roku akademickim 2001/2002 stypendysta Fulbrighta w City University Of New York.




2013, Jerzy Holzer, Europa Zimnej Wojny

Jerzy Holzer, Europa Zimnej Wojny

Historyk i politolog, uczestnik opozycji demokratycznej w PRL. W latach 1950-1954 studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1954 do 2000 roku pracownik Instytutu Historycznego tejże uczelni. Był aspirantem w Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR w latach 1954-1957, członek PZPR w latach 1948-1979. W 1990 roku uzyskał tytuł profesora. Pracownik Instytutu Studiów Politycznych PAN oraz Collegium Civitas, jest członkiem Polskiej Akademii Nauk. Wykładał na uniwersytetach w Moguncji, Fryburgu i Berlinie. Od 1978 roku współpracował z Komitetem Obrony Robotników. Był stałym autorem wydawnictw bezdebitowych "Biuletyn Informacyjny", "Zapis" oraz "Głos". Uczestniczył w niezależnym seminarium naukowym dotyczącym historii najnowszej (wraz m.in. z Krystyną Kersten, Andrzejem Paczkowskim, Anną Radziwiłł, Adamem Michnikiem, Maciejem Koźmińskim i Marią Turlejską). Od 1948 do 1979 roku członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1978 zaangażowany w tworzenie podziemnej organizacji Polskie Porozumienie Niepodległościowe. W latach 1980-1981 współtworzył "Solidarność" na Uniwersytecie Warszawskim. W listopadzie 1980 został członkiem Towarzystwa Kursów Naukowych. Internowany 13 grudnia 1981 roku na cztery miesiące. W 1983 roku wydał pierwszą monografię poświęconą "Solidarności" - "Solidarność" 1980-1981. Geneza i historia, która doczekała się wielu przedruków. W 1990 roku wraz z trzema osobami (historyk Andrzej Ajnenkiel, dyrektor archiwum Akt Nowych Bogdan Kroll oraz Adam Michnik, poseł OKP) tworzył komisję, która na prośbę ówczesnego szefa MSW Krzysztofa Kozłowskiego miała dostęp do archiwów MSW bez akt wydziału I (wywiad i kontrwywiad).

2012, Andrzej Friszke, Czas KOR-u. Jacek Kuroń a geneza Solidarności

Andrzej Friszke, Czas KOR-u. Jacek Kuroń a geneza Solidarności

Historyk, członek Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej, członek Rady IPN, profesor nauk humanistycznych. Od 1990 pracuje w Instytucie Studiów Politycznych PAN. Od 1995 prowadzi wykład także m.in. w Collegium Civitas. W 2000 został przewodniczącym zarządu Stowarzyszenia Archiwum Solidarności. Jest również członkiem kolegium Europejskiego Centrum Solidarności oraz rady Muzeum Historii Polski. W 1999 z rekomendacji Unii Wolności został powołany w skład Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej. W 2007 z ramienia Platformy Obywatelskiej ponownie był kandydatem na to stanowisko, jednak nie został wybrany. W 2011 wszedł w skład nowo powołanej Rady IPN.








2011, śp. Hanna Świda-Ziemba, Młodzież PRL. Portrety pokoleń w kontekście historii

śp. Hanna Świda-Ziemba, Młodzież PRL. Portrety pokoleń w kontekście historii

Profesor socjologii i pedagog, autorytet w dziedzinie badań nad młodzieżą i niekwestionowany autorytet moralny. Aktywnie uczestniczyła w działaniach opozycji antykomunistycznej. W latach 1991-1993 była sędzią Trybunału Stanu. Prof. Świda-Ziemba wykładała w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej i w Instytucie Stosowanych Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego, komentowała i oceniała aktualne wydarzenia społeczno-polityczne w kraju. Jest autorką takich książek jak m.in.: Człowiek wewnętrznie zniewolony, Obraz świata i życia. Z badań młodzieży licealnej, Urwany lot, Młodzi w nowym świecie


- Książka Profesor Hanny Świdy-Ziemby to lektura obowiązkowa dla pokolenia dzisiejszej młodzieży. Jest to wnikliwa analiza kilku pokoleń jej poprzedników od czasu II Wojny Światowej, żyjących w społeczeństwie zniszczonym po wojnie, nie do końca własnym, bo zniewolonym przez obce imperium, pokoleń, których wewnętrzna ewolucja doprowadziła do powolnej agonii a wreszcie rozbicia totalitaryzmu i otwarcia następcom przestrzeni wolności i dobrobytu. Niech dzisiejsza młodzież zobaczy jak bardzo to, co dla niej oczywiste, oczywistym tak długo nie było. I niech ta historyczna perspektywa uświadomi im w jak szczęśliwym momencie dochodzą do dorosłości, jak niezwykłe szanse przed nimi stoją i jak w poczuciu odpowiedzialności przed pokoleniami wcześniejszymi nie wolno im tych szans roztrwonić czy zmarnować – mówił podczas Gali prof. Piotr Sztompka.

2010, Mieczysław Nurek, Gorycz zwycięstwa. Los Polskich Sił Zbrojnych po II wojnie światowej 1945-1949

Mieczysław Nurek, Gorycz zwycięstwa. Los Polskich Sił Zbrojnych po II wojnie światowej 1945-1949

Profesor Uniwersytetu Gdańskiego. Książka Gorycz zwycięstwa stała się podstawą do przyznanego mu świeżo tytułu profesora. Jej powstanie było poprzedzone szeregiem studiów, dotyczących polityki Wielkiej Brytanii w latach trzydziestych, w okresie drugiej wojny światowej i w latach powojennych, w szczególności wobec krajów strefy bałtyckiej, wobec ZSRR, wobec losów Wilna i oczywiście wobec Polski. Godne uwagi jest jego wydawnictwo źródłowe Raporty roczne Ambasady Brytyjskiej w Warszawie 1945-1970.


- Nagrodzona książka jest w pewnym sensie ukoronowaniem ponad trzydziestoletnich badań Autora, ukierunkowanych na Wielką Brytanię i jej politykęKsiążka jest pierwszym gruntownym studium naukowym, dotyczącym szczególnego rozdziału polskiego wychodźstwa politycznego w Europie Zachodniej, jego regularnych formacji zbrojnych,  które po zapisaniu jednej z najbardziej chlubnych kart europejskiej historii, stały się politycznym balastem wielkiej polityki, urządzającej świat według mocarstwowych koncepcji aliantów, z pogwałceniem nie tylko aspiracji, ale wręcz losu narodów mniejszych, także własnych partnerów politycznych i towarzyszy broni. Trzeba za Autorem powiedzieć, że „zagadnienie losów żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie po drugiej wojnie światowej wpisane jest jako jeden z najważniejszych nurtów dziejów emigracji Polaków” tego czasu. – mówił podczas wręczania Nagrody prof. Jerzy Wyrozumski.




2009, Teresa Chylińska, Karol Szymanowski i jego epoka

Teresa Chylińska, Karol Szymanowski i jego epoka

Muzykolog, studiowała muzykologię pod kierunkiem Z. Jachimeckiego na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1953 pracowała jako redaktor (od 1961 jako kierownik redakcji) w Polskim Wydawnictwie Muzycznym w Krakowie. W prowadzonej przez nią redakcji wychodziły podstawowe edycje źródłowe muzyki polskiej, dzieła wszystkie Chopina, Moniuszki, Szymanowskiego, Wieniawskiego, serie bibliograficzne i katalogi tematyczne. Teresa Chylińska współdziałała przy zorganizowaniu Muzeum Karola Szymanowskiego w Zakopanem (otwarcie w 1976 roku), dla którego opracowała scenariusz ekspozycji. W latach 1979-80 była prezesem Towarzystwa Muzycznego im. Karola Szymanowskiego w Zakopanem. Od wielu lat działa także w zarządzie Sekcji Muzykologicznej Związku Kompozytorów Polskich. Badania naukowe Chylińskiej koncentrują się wokół muzyki Karola Szymanowskiego. Jest naukowym redaktorem wydania źródłowego dzieł wszystkich Szymanowskiego oraz jego korespondencji. Ma także w swoim dorobku prace służące celom popularyzatorskim.



2008, Stanisław Mossakowski, Kaplica Zygmuntowska 1515-1533

Stanisław Mossakowski, Kaplica Zygmuntowska 1515-1533

Historyk sztuki, członek rzeczywisty PAN i przewodniczący Wydziału i Nauk Społecznych, członek korespondent PAU, członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego oraz innych polskich i zagranicznych stowarzyszeń naukowych. W 1958 roku po ukończeniu studiów podjął pracę w Dziale Grafiki Biblioteki Jagiellońskiej. Rozpoczął wówczas badania nad działalnością barokowego architekta Tylmana z Gameren. W 1963 roku uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych za pracę dotyczącą Pałacu Krasińskich w Warszawie. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1971 roku, również na podstawie pracy dotyczącej Tylmana z Gameren. Tytuł profesora nauk humanistycznych uzyskał 19 kwietnia 1990. Do najważniejszych publikacji Mossakowskiego należą: Tylman z Gameren, architekt polskiego baroku (1973), Sztuka jako świadectwo czasu: studia z pogranicza historii sztuki i historii idei (1981), Orbis Polonus: studia z historii sztuki XVII-XVIII wieku (2002) oraz nagrodzona Nagrodą im. J. Długosza oraz Nagrodą Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej Kaplica Zygmuntowska (1515-1533).

2007, Jerzy Strzelczyk, Zapomniane narody Europy
Jerzy Strzelczyk, Zapomniane narody Europy

Jeden z najwybitniejszych historyków zajmujących się dziejami średniowiecza polskiego i powszechnego, profesor zwyczajny, pracownik Zakładu Historii Średniowiecznej Instytutu Historii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, członek Wydziału  Historyczno-Filozoficznego Polskiej Akademii Umiejętności, Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów oraz zarządu Fundacji Historycznej im. prof. Henryka Łowmiańskiego. Jest jednym z najwybitniejszych historyków  zajmujących się dziejami średniowiecza polskiego i powszechnego Jego zainteresowania naukowe to historia wieków średnich: dzieje polityczne, etniczne oraz intelektualne wczesnego i pełnego średniowiecza; dzieje Słowiańszczyzny, zwłaszcza zachodniej; dzieje wiedzy geograficznej w średniowieczu. Najważniejsze prace Strzelczyka to m.in.: Słowianie połabscy (1968), Naukowe pokłosie milenium śmierci św. Wojciecha (2002), W poszukiwaniu królestwa kapłana Jana (2006), Średniowiecze – Jakie? Jak? (2009).


2006, śp. Piotr Piotrowski, Awangarda w cieniu Jałty. Sztuka w Europie Środkowo-Wschodniej w latach 1945-1989

śp. Piotr Piotrowski, Awangarda w cieniu Jałty. Sztuka w Europie Środkowo-Wschodniej w latach 1945-1989

Profesor i dyrektor Instytutu Historii Sztuki na Uniwersytecie im. Adama  Mickiewicza w Poznaniu, Kierownik Zakładu Historii Sztuki Nowoczesnej oraz współredaktor rocznika „Artium Quaestiones”. Profesor gościnny w Center for Curatorial Studies, Bard College, USA (2001) oraz na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie (2003). Były kurator sztuki współczesnej w Muzeum Narodowym w Poznaniu (1992-1997). Laureat pierwszej edycji Nagrody im. Jerzego Stajudy (1993). Stypendysta m.in.: Center for Advanced Study in the Visual Arts (Waszyngton), Columbia University (Nowy Jork), Humboldt-Universiät (Berlin) oraz The Institute for Advanced Study, Princeton (Nowy Jork). Brał udział w wielu międzynarodowych projektach badawczych, wydawniczych i wystawienniczych. Autor ponad 150 artykułów publikowanych w Europie i w USA oraz 10  książek i katalogów wystaw.




2005, Mirosława Marody i Anna Giza-Poleszczuk, Przemiany więzi społecznych

Mirosława Marody i Anna Giza-Poleszczuk, Przemiany więzi społecznych

Mirosława Marody - profesor, socjolog, kierownik zakładu Psychologii Społecznej w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego oraz Centrum Studiów Politycznych w Instytucie Studiów Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego, członek Komitetu Socjologii PAN.  Zainteresowania naukowe Marody to m.in. społeczeństwo ponowoczesne, mass media, społeczna historia jednostki.

Anna Giza-Poleszczuk – profesor, socjolog, prodziekan Wydziału Filozofii i Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego do spraw Naukowych. Zainteresowania Naukowe to m.in. rodzina w perspektywie interdyscyplinarnej, socjologia ewolucyjna, marketing w perspektywie socjologicznej.





2004, Wacław Antoni Hryniewicz, Nadzieja uczy inaczej. Medytacje eschatologiczne

Wacław Antoni Hryniewicz, Nadzieja uczy inaczej. Medytacje eschatologiczne

Ksiądz profesor dr hab., kierownikiem Katedry Teologii Prawosławnej i wykładowcą Katolickiego Uniwersytety Lubelskiego, jeden z najwybitniejszych teologów polskich. Należy do Międzynarodowej Komisji Mieszanej ds. Dialogu Teologicznego między Kościołem rzymskokatolickim i Kościołem prawosławnym. Wnikliwy hermeneuta biblijny, głęboki znawca ojców Kościoła, tak zachodnich jak i bodaj przede wszystkim wschodnich  oraz współczesnej religijnej i filozoficznej myśli rosyjskiej, gorący orędownik ekumenizmu. Ks. prof. Hryniewicz opublikował szereg książek mających znaczenie nie tylko dla teologii, ale i dla naszej kultury duchowej w ogóle. Są to takie dzieła jak: Dramat nadziei zbawienia (1996); dwutomowa Hermeneutyka w dialogu. Szkice teologiczno-ekumeniczne (1998); Chrześcijaństwo nadziei. Przyszłość wiary i duchowości chrześcijańskiej (2002); Na drogach pojednania; Kościół jest jeden (2004).




2003, Teresa Kostkiewiczowa, Polski wiek świateł. Obszary swoistości

Teresa Kostkiewiczowa, Polski wiek świateł. Obszary swoistości

Historyk i teoretyk literatury, profesor Uniwersytetu Warszawskiego oraz Uniwersytetu Pascala w Clermont-Ferrand, Kierownik Pracowni Literatury Oświecenia w Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk, wybitny specjalista polskiego oświecenia. Autorka studiów o twórczości Franciszka Karpińskiego i Franciszka Dionizego Kniaźnina, a także szkiców o prądach literackich polskiego oświecenia (Klasycyzm, sentymentalizm, rokoko, 1975) i o języku poezji tego okresu (Horyzonty wyobraźni, 1984). Redaktor naukowy i współautorka Słownika literatury polskiego oświecenia (1977, 1991), współautorka Słownika terminów literackich (1976, 1988).






2002, śp. Jan Błoński, Witkacy. Sztukmistrz. Filozof. Estetyk
śp. Jan Błoński, Witkacy. Sztukmistrz. Filozof. Estetyk

Historyk literatury, krytyk literacki i teatralny, eseista, tłumacz, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, docent na uniwersytecie w Clermont-Ferrant we Francji. Członek komitetu Nauk o Literaturze Polskiej Akademii Nauk, Rady do Spraw Polsko-Żydowskich przy Prezydencie  RP, polskiego PEN Clubu. W latach 1996–2001 juror Literackiej Nagrody Nike. W listopadzie 1995 uhonorowany Nagrodą Krakowska Książka Miesiąca za Wszystkie sztuki Sławomira Mrożka. 2 marca 2009 został pośmiertnie uhonorowany Nagrodą im. ks. Stanisława Musiała. Uważany za jednego z najbardziej wpływowych krytyków powojennych, czołowy przedstawiciel tzw. krakowskiej szkoły krytyki literackiej, doprowadził m.in. do wydania w Polsce wszystkich dzieł Witolda Gombrowicza.



2001, śp. Stefan Swieżawski, Dzieje europejskiej filozofii klasycznej

śp. Stefan Swieżawski, Dzieje europejskiej filozofii klasycznej

Światowej sławy historyk filozofii średniowiecznej, założyciel i profesor zakładu Historii Filozofii w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim; wykładowca Uniwersytetu Jagiellońskiego, Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie i wielu innych uczelni, współpracownik Etienne Gilsona. Był aktywnym członkiem Polskiej Akademii Umiejętności i współzałożycielem Ośrodka Badań nad Filozofią Średniowieczną w Polskiej Akademii Nauk. Wychowawca i mistrz całego pokolenia mediewistów polskich. Autor ponad 250 prac naukowych, w tym Dziejów filozofii europejskiej w XV wieku, najobszerniejszego dzieła w literaturze światowej poświęconego filozofii tego okresu.






2000, Eugeniusz Cezary Król, Propaganda i indoktrynacja narodowo-socjalistyczna w Niemczech

Eugeniusz Cezary Król, Propaganda i indoktrynacja narodowo-socjalistyczna w Niemczech

Historyk, politolog i tłumacz, pracownik naukowy Instytutu Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, profesor Collegium Civitas w Warszawie, w latach 1999-2000 profesor gościnny Uniwersytetu Johannesa Gutenberga w Moguncji, od lutego 2002 roku dyrektor Stacji Naukowej Polskiej Akademii Nauk w Berlinie. Obszary zainteresowań Króla to m.in. historia  najnowsza i współczesna Niemiec oraz stosunki polsko-niemieckie w XX wieku, ustroje i przywództwo totalitarne w XX wieku, indoktrynacja i propaganda totalna w XX wieku, film jako źródło do dziejów najnowszych i współczesnych. Autor publikacji: Propaganda i indoktrynacja narodowego socjalizmu w Niemczech 1919-1945. Studium organizacji, treści, metod i technik masowego oddziaływania (1999), Polska i Polacy w propagandzie narodowego socjalizmu w Niemczech 1919-1945 (2006).




1999, Mieczysław Tomaszewski, Chopin. Człowiek, dzieło, rezonans

Mieczysław Tomaszewski, Chopin. Człowiek, dzieło, rezonans


Muzykolog, wykładowca Akademii Muzycznej w Krakowie, gdzie w 1966 założył Zespół Analizy i Interpretacji Muzyki. Inicjator licznych sesji naukowych, a także interdyscyplinarnych Spotkań Muzycznych w Baranowie Sandomierskim. Współpracownik Polskiego Wydawnictwa muzycznego. Doradca naukowy Festiwali Beethovenowskich. W 1999 otrzymał nagrodę Fundacji na  Rzecz Rozwoju Nauki Polskiej w dziedzinie nauk humanistycznych i społecznych za książkę Chopin. Człowiek, dzieło, rezonans. Autor prac: Fryderyk Chopin. Diariusz par image (1990), Muzyka Chopina na nowo odczytana (1996) oraz leksykonu multimedialnego Fryderyk Chopin. Życie twórcy (1995), redaktor licznych serii wydawniczych.








1998, śp. Barbara Skarga, Tożsamość i różnica. Eseje metafizyczne

śp. Barbara Skarga, Tożsamość i różnica. Eseje metafizyczne

Profesor filozofii Polskiej Akademii  Nauk, redaktor naczelny pisma „Etyka”. Z jej inicjatywy i pod jej redakcją ukazało się 5 tomów "Przewodnika po literaturze filozoficznej  XX wieku", któremu przyznano nagrodę Literatury na świecie za rok 1997. W kręgu jej zainteresowań, jako historyka filozofii, znajdował się przede wszystkim pozytywizm, zarówno polski, jak i francuski. Barbara Skarga napisała m.in.: Narodziny pozytywizmu polskiego 1831-1864, Comte, Kłopoty intelektu. Między Comte'em a Bergsonem, Granice historyczności (przetłumaczona na język francuski), Tożsamość i różnica, O filozofię bać się nie musimy.